කුඩා කළ පටන්ම මා හට මිතුරන් සිටින්නේ අතේ ඇඟිලි ගණනටය. ආශ්‍රය කරන, සුහදශීලී පිරිස කොතෙක් සිටියද මගේ මිතුරන් වන්නේ එයින් ඉතා සුළු ගණනක් පමණකි. එසේ යම් කෙනෙකු මිතුරෙකු ලෙස සැලකූ පසු ඒ මිතුරු කම ලෙහෙසියෙන් බිඳෙන එකක් නොවේ. එසේම මිතුරු කමේ එකම සුදුසු කම මිතුරුකම පමණක්ම යැයි මම සලකමි.අපගේ සියලු ප්‍රබලතා මෙන්ම දුබලතා සඳහාද කීර්තිය මෙන්ම අපකීර්තිය සඳහාද බුද්ධිමත් කම් මෙන්ම මෝඩ කම් සඳහාද එහි ඉඩ තිබේ.බලය වත් පොහොසත්කම් උගත්කම් එයට කොහෙත්ම අදාල නොවේ. මගේ මිතුරන් කුලකය ගැන දන්නා අය එය දනිති.
ඒ නිසා මම පෞද්ගලිකව මුහුණට හමුවී නැති අය මගේ මුහුණු පොතට ඇතුලත් කර නොගැනීමේ ප්‍රතිපත්තියක මෑතක් වනතුරුම සිටියෙමි. එහෙත් මේ නිවාඩු කාලයේදී මගේ මිතුරියක කියූ දෙයක් නිසා මම ඒ ප්‍රතිපත්තිය ලිහිල් කිරීමට කල්පනා කලෙමි. එහි පළමු පියවර ලෙස මම එක් නව ඉල්ලීමක් මගේ මිතුරියකගේ මිතුරෙකුට යැවූ අතර මා වෙත මින් පෙර පැමිණ පොරොත්තු ලැයිස්තුවේ තිබූ ඉල්ලීම් අතුරින් දෙකක් පිළිගතිමි
මින් කී පලමු පුද්ගලයා කෙරෙහි මගේ සිතේ යම් ප්‍රමාණයක පැහැදීමක් තිබුණි. ඒ ඔහු සොයන ලියන දේ පිළිබඳවය. සතියකට වරක් කියවන්නට ලැබෙන දේ අනුව ඔහු සුන්දර අදහස් ඇති සොයුරෙකු වනු ඇතැයි හැඟීමක් විය. ඒ නිසා මා විසින් අනුගමනය කරන සාමාන්‍ය රීති වලින් බැහැර ගොස් මම වත් පොතෙහි පලමුවෙන් සංවාදය ඇරඹුවෙමි. එහෙත් එහිදී මා ඔහුව සැලකුවේ යහලුවෙකුගේ යහලුවෙක් ලෙස විනා ඔහුගේ පාඨකයෙකු ලෙස නොවේ. මා සිතන ලෙස මට වැරදුණේ එතනය.
ඔහු එයට සැබැවින්ම අකමැති විනිද නැතහොත් ආඩම්බර කාරයෙකුදැයි මට තවම වටහා ගන්නට නොහැකිය. නොදන්නා කෙනෙකු විසින් යහළුවෙකුට මෙන් අමතනු ලැබීමෙන් ඔහුට රිදුනා වන්නට ඇතැයි මම සිතුවෙමි. එහෙයින්ම ඒ වරද නිවැරදි කළ හැකිදැයි බලන්නට මම උත්සාහ කළෙමි. එහෙත් අළුත් සිංහලෙන් කියතොත් කිසි දිනෙක නොවූ පරිදි නෝන්ඩි වන්නට මට වුවමනා නැත.
එහෙයින් මගේ බාල සොයුරෙකුගේ වයසේ පසුවන ඔහුගෙන් ප්‍රසිද්ධියේ සමාව අයදිමින් මම නිහඬ වෙමි.
එහෙත් මගේ සිත රිදී ඇත.
මිනිසෙකු සමඟ සන්නිවේදනය කිරීම මෙතරම් අපහසු යැයි මා සිතුවේ නැත.
